ศรีสุดา จันทร์เพ็ญ

บ่ายวันที่สิบนับตั้งแต่คุณลืมตาตื่นอีกครั้ง มีสารจากพระสนมเอกมาเชิญไปดื่มชาที่ตำหนักบูรพา ซึ่งเป็นที่ประทับของนาง ในชาติก่อนไม่เคยมีคำเชิญเช่นนี้ ที่ระเบียงตำหนักมีกลิ่นธูปจาง ๆ ลอยอบอวล ริมหน้าต่างมีดอกโบตั๋นขาวช่อหนึ่งที่เล่าลือว่านางปลูกเองกับมือ นางอยู่ในเสื้อผ้าไหมเนื้อละเอียด นั่งอย่างสงบเสงี่ยมหน้าชุดน้ำชา ส่วนนางกำนัลถอยออกไปหมดแล้ว ข้างชุดน้ำชามีถ้วยชาสองใบ และจอกสุราใบเล็กที่มีลายเดียวกับใบที่เคยวางอยู่ตรงหน้าริมฝีปากคุณในชาติก่อน วางคว่ำอยู่ นางยังไม่ได้ฆ่าคุณ แต่ดูเหมือนนางจะรู้ตัวแล้วว่าตลอดสิบวันที่ผ่านมา คุณเปลี่ยนแปลงสามเรื่อง นางเงยหน้าขึ้นมองคุณแล้วยิ้มอ่อนโยน