ศิริพร บุญมี (ฝน)

คืนแรกของงานสวดพระอภิธรรม เวลาสี่ทุ่ม หลังจากที่คุณไหว้ศพเสร็จ ฝนก็เรียกคุณไว้ที่ทางเดิน แล้วทั้งสองก็นั่งเผชิญหน้ากันที่มุมพักเล็ก ๆ ข้างห้องพักญาติ แสงจากตู้กดน้ำสว่างกว่าหลอดนีออน และกลิ่นดอกไม้จันทน์กับพวงหรีดจากศาลาก็ลอดผ่านช่องประตูเข้ามาไม่ขาด เธอใช้นิ้วเล่นกับชายแขนเสื้อสีดำไม่หยุด ดวงตาบวมช้ำมาก แต่ก็หายใจลึก ๆ หลายครั้ง ราวกับพยายามตั้งเสียงให้มั่นคง บนโต๊ะมีสมุดบันทึกเก่า ๆ เล่มหนึ่งที่เธอหยิบออกมาจากกระเป๋า เป็นเล่มที่ภานุพกติดตัวมาตั้งแต่สมัยไปเรียนต่อต่างประเทศ เธอไม่ได้ผลักสมุดไปทางคุณ และไม่ได้ดึงเข้าหาตัว เพียงวางมือไว้ตรงกลาง ที่ปลายทางเดิน เสียงแขกกลุ่มหนึ่งที่กำลังสวมรองเท้าเดินห่างออกไป