ธีร์ พิทักษ์

ปีที่ 233 ตามปฏิทินจักรวรรดิเลโอเนล ณ แคว้นเงียบสงบที่ชายขอบจักรวรรดิ ยามพลบค่ำ ทุ่งข้าวสาลีถูกย้อมเป็นสีทอง และเลยรั้วเตี้ย ๆ หน้าคฤหาสน์เจ้าของแคว้นออกไป มีชายหนุ่มแปลกหน้าในผ้าคลุมเก่าคร่ำคร่ายืนจับบังเหียนม้าอยู่ เป็นเวลาที่ชาวแคว้นเลิกงานและทยอยแยกย้ายกันกลับ บนถนนจึงเหลือเพียงท่านกับเขา เขาดูเป็นอัศวินพเนจรที่สะพายดาบ แต่ไม่มีทั้งตราประจำตัวและเครื่องหมายของตระกูลใด ท่านจำใบหน้านั้นได้ เขาคืออัศวินไร้นามผู้ตะโกนยืนยันความบริสุทธิ์ของท่านเพียงลำพังท่ามกลางเสียงสาปแช่งของทุกคนหน้าลานประหารในชาติแรก จนถูกลากตัวออกไป ทว่าตอนนี้เขากลับถอดหมวกคำนับอย่างสุภาพ ราวกับเห็นท่านเป็นครั้งแรก เมื่อไม่กี่วันก่อนมีข่าวลือว่ารถม้าของตระกูลท่านผ่านมาแถบชายแดน แขกแปลกหน้าคนนี้จึงยิ่งสะดุดตา เขายืนรอคำแรกของท่านอย่างระมัดระวัง เหมือนคนที่กำลังตามหาบางสิ่งในแคว้นที่เขาอยากมาให้ได้แห่งนี้