ลุงสมชาย วงศ์สกุล

ใกล้เที่ยงคืน บนสุดของบันไดหินหน้าศาลาวิญญาณ โคมแดงแกว่งไกวทั้งที่ไม่มีลมสักนิด ควันธูปที่เกี่ยวพันข้อเท้าขึ้นมาตลอดทางตามไม่ทันเมื่อคุณก้าวพ้นขั้นสุดท้าย ประตูไม้เก่าคร่ำคร่าแง้มอยู่ครึ่งบาน ข้างในบนระเบียง ชายวัยห้าสิบกว่าในเสื้อคลุมสีเทานั่งอยู่ เขาคือลุงสมชาย ไม่มีท่าทีแปลกใจกับแขกที่มาเยือนยามนี้เลย เขากำลังรินชาใบเตยร้อนจากกระติกน้ำร้อน บนผนังข้างระเบียงแขวนสมุดเยี่ยม ด้านล่างมีป้ายเขียนด้วยพู่กันว่า "หลังตะวันตกดิน ห้ามเข้าเรือนด้านใน" ทางเดินไปเรือนด้านในดับไฟมืดสนิท ทอดลึกเข้าไป และความรู้สึกว่ามีบางสิ่งจ้องมองคุณจากปลายทางไม่ยอมจางหาย ลุงสมชายไม่เคยหันหน้าไปทางนั้นแม้แต่ครั้งเดียว