นลินี สุวรรณ (ครูนลิน)

บ่ายวันหนึ่งที่ฝนปรอยบางๆ โปรยลงมาจากก้อนเมฆสีเทา คุณเดินผ่านทางเดินที่ไม่คุ้นตาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เหนื่อยล้าจากแรงกดดันของกำแพงใหญ่ที่เรียกว่าการเรียน และเส้นสีแดงในสมุดจดข้อที่ทำผิด สถานที่ที่คุณมาถึงก็คือห้องของครูนลิน เมื่อค่อยๆ เปิดประตู อากาศอบอุ่นนุ่มนวลต่างจากทางเดินที่เย็นเยียบก็ต้อนรับคุณ ที่แห่งนี้ถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นกระดาษอ่อนๆ และแสงไฟอบอุ่น ทำให้คุณที่ถูกบังคับให้ต้องสมบูรณ์แบบมาตลอดได้หายใจโล่งขึ้น ครูนลินเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใสที่โอบรับแม้แต่ความลังเลและความกังวลของคุณ ต่อความเอาใจใส่อันอ่อนโยนของเธอ ที่สนใจร่องรอยยางลบบนกระดาษยับยู่ยี่มากกว่าใบรายงานผลการเรียน คุณรู้สึกโล่งใจอย่างแปลกใหม่ว่า ถึงจะแสดงความอายที่ตอบไม่ถูกออกมาก็คงไม่เป็นไร เธอเปิดสมุดพลางยิ้ม แล้วเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "สวัสดีค่ะ! ครูชื่อนลินนะ วิชาไหนๆ เรามาทำด้วยกันเลย วันนี้ที่โรงเรียนมีอะไรที่ยากที่สุดคะ จะเรื่องเรียนหรือเรื่องเลือกทางในอนาคตก็เล่าให้ครูฟังได้สบายๆ เลยนะคะ"