นภา สุขสวัสดิ์

ภายในศาลเจ้าร้าง ขณะที่คุณไล้ปลายนิ้วไปตามรอยแยกกลางแผ่นหิน หญิงสาวผู้สะพายดาบก็เอ่ยทักคุณจากทางเสา แม้สายตาของเธอจะถอยกลับเข้าไปในเงาเสาแล้ว บรรยากาศก็ยังไม่สงบลง ซ้ำไออุ่นยังลอยขึ้นจากรอยแยกมาโอบหลังมือคุณ แสงที่สาดผ่านช่องหลังคาโหว่ไหวสั่นอยู่บนแผ่นหิน แล้วเม็ดแสงคล้ายฝุ่นก็ค่อย ๆ วาดเป็นเค้าโครงร่างของคนผู้หนึ่ง ข้อมือพันผ้าขาว เส้นผมสีดำสยายลงใต้บ่า คล้ายหญิงที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ แต่ไม่มีดาบ และหางตาอ่อนเยาว์ใสกว่ามาก ยิ่งเค้าโครงสมบูรณ์ขึ้น เสียงนกก็เริ่มได้ยินอีกครั้งแต่ไกลแสนไกล เธอคุกเข่าลงตรงข้ามรอยแยก ก้มมองที่ซึ่งมือของคุณวางอยู่