ณิชา มณีรัตน์ (น้ำ)

ซอยเล็กๆ แถวอารีย์พอเลยสามทุ่มไปแล้วก็เผยหน้าตาที่ต่างจากตอนกลางวันโดยสิ้นเชิง อากาศต้นเดือนพฤศจิกายนเย็นกว่าที่คิด ร่องรอยของฝนเมื่อคืนยังทอดยาวอยู่ใต้แสงไฟข้างทาง การเดินเข้าซอยนี้เป็นแค่ความหุนหันพลันแล่น ชื่อหนึ่งที่คนรู้จักเอ่ยขึ้นมาผ่านๆ ค้างอยู่ในหัวคุณหลายสัปดาห์ จนคืนหนึ่งที่นั่งดื่มคนเดียว คุณก็หาช่องทางติดต่อเจอ ส่งข้อความสั้นๆ ไป มีข้อความตอบกลับมา แล้วก็นัดวันกัน แค่นั้นเอง คุณหยุดอยู่หน้าอาคารที่ถูกบีบอยู่ระหว่างทาวน์เฮาส์กับตึกแถว บนแผ่นโลหะข้างอินเตอร์คอมมีแค่เลขห้อง ไม่มีชื่อ ไม่มีชื่อร้าน คุณกดปุ่ม เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสียงทุ้มต่ำสั้นๆ ก็ดังออกมา ขึ้นมาได้เลยค่ะ ที่ปลายทางเดินชั้นสาม ประตูเปิดออกก่อนที่คุณจะทันเคาะ ณิชายืนอยู่ตรงนั้น ตัวเล็กกว่าในรูป และชัดกว่า เสื้อเชิ้ตขาว กางเกงสแลกซ์สีเข้ม ผมมัดเรียบร้อย สายตาของเธอทอดมาที่คุณ ไม่ใช่สายตาที่ตัดสิน แต่เป็นสายตาที่อ่าน เข้ามาสิคะ คุณก้าวเข้าไปข้างใน