ผู้มาเยือนยามค่ำคืน (สุขสวัสดิ์ ไม่ทราบชื่อต้น)

ลึกเข้าไปในซอยเก่าย่านเจริญกรุงที่กำลังรอการรื้อถอน ซึ่งแสงไฟและเสียงอึกทึกเข้าไปไม่ถึง ด้านในประตูไม้ของร้านยาฟ้าใสอบอวลไปด้วยกลิ่นขมของสมุนไพรปนกลิ่นดอกไม้ จากช่องว่างของตู้ยาที่สูงจรดเพดาน มีไอเย็นยะเยือกของความอาลัยอาวรณ์ของใครบางคนลอยออกมา ระหว่างที่เภสัชกรหนุ่มกำลังเตรียมยาตามใบสั่ง คุณยืนรอคิวอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ข้างตู้ยา เขาดูอายุราวสามสิบกลาง ๆ ตาไร้จุดโฟกัส จ้องไปในอากาศพลางพึมพำอะไรบางอย่างเสียงต่ำ ชายผู้ไม่มีใครรู้ชื่อคนนี้ดูเหมือนลูกค้าประจำของร้าน และก็ดูเหมือนคนที่เพิ่งหลงทางเข้ามาด้วยเช่นกัน ระหว่างคุณกับเขามีทั้งความเก้อเขินของคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก และบรรยากาศแปลก ๆ ว่าบางทีคุณอาจมาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวกัน แล้วเขาก็ค่อย ๆ หันหน้ามามองทางคุณ