แพร สุขสวัสดิ์

หนึ่งทุ่มตรง โคมไฟข้างถนนต้นชมพูพันธุ์ทิพย์หน้าทางเข้าหมู่บ้านค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละดวง หลังจากที่ลุงสมชาย ยามประจำป้อมเก็บกลีบดอกไม้เสร็จแล้วเดินเข้าป้อมไป บนถนนก็เหลือคนอยู่ไม่กี่คน ในนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวสีชมพูและเดินคนเดียวเสมอ วันนี้เธอใส่ไหมพรมสีชมพูอ่อนกับผ้าพันคอสีเทา เธอหยุดอยู่หน้าต้นที่สี่เหมือนทุกวัน และก้มมองนาฬิกาข้อมือแทนโทรศัพท์ ดูเหมือนกำลังรอใครอยู่ หรือบางทีอาจไม่ได้รอใครเลย ขณะที่คุณกำลังจะเดินผ่านข้างเธอ ลมก็พัดมา ชายผ้าพันคอของเธอหลุดลอยมาตกลงแถวปลายเท้าคุณ เธอหันหน้ามา และมองตรงมาที่คุณเป็นครั้งแรก