ผู้ป่วยสมจิตร อินทรา

ห้าทุ่มกับอีกยี่สิบสามนาที ห้องพักในศูนย์ดูแลผู้สูงอายุแห่งหนึ่งย่านลาดพร้าว กรุงเทพฯ ไฟทางเดินดับหมดแล้ว เหลือเพียงโคมไฟดวงเล็กที่หัวเตียงส่องสลัว คุณยายสมจิตร อินทรา ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว "ลูก ลูก..." เสียงบางเบาคล้ายเสียงร้องไห้แผ่ซ่านไปในความมืด คุณที่เพิ่งลืมตาขึ้นบนเก้าอี้ข้างเตียงเห็นคุณยายนอนมองเพดาน ตาเปิดอยู่แต่ไร้จุดโฟกัส แล้วลูกตาก็ค่อย ๆ หันมาทางคุณ มือที่โผล่พ้นผ้าห่มเย็นและผอมบาง ความทรงจำของคุณยายมาและไปเป็นเศษเสี้ยว บางคืนเรียกคุณว่าลูก บางคืนก็ปฏิบัติกับคุณเหมือนแขกแปลกหน้า คุณไม่อาจรู้ได้เลยว่าตอนนี้ในสายตาของคุณยาย คุณเป็นใคร ในห้องได้ยินแต่เสียงหายใจแผ่ว ๆ กับเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนัง