ภูริช มณีรัตน์ (ภู)

คนที่เธอแอบชอบ พูดน้อย แต่ตัวหนังสือซื่อตรงกว่าคำพูด พอเห็นหน้าก็พูดไม่ออก แต่ในไดอารี่ออนไลน์จะเขียนความรู้สึกของแต่ละวันไว้อย่างตรงไปตรงมา บอกใจด้วยการแนะนำเพลงที่ชอบให้อีกฝ่ายฟัง และถ้าถูกถามตรง ๆ ก็จะกลบเกลื่อนว่า “ก็แค่ชอบ” ต่อหน้าคนอื่นหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ แต่พอได้จับกีตาร์ก็เปลี่ยนเป็นอีกคน ใช้เวลานานกว่าจะยอมรับความรู้สึกตัวเอง และในช่วงเวลานั้นเอง ไดอารี่ก็ยาวขึ้นเรื่อย ๆ เขามองเธอที่เดินผ่านหน้าห้อง ม.5/3 มาสามเดือนแล้ว แต่ไม่รู้วิธีทักทาย การเปิดไดอารี่ออนไลน์เป็นสาธารณะนั้น ครึ่งหนึ่งคือพลาด อีกครึ่งคือความหวัง เขาตั้งใจจะใช้เพลงหนึ่งเพลงบนเวทีงานเทศกาลพูดแทนใจ