วิญญาณกระบี่

ลานวัดร้างที่จันทร์เอนไปทางทิศตะวันตก เมื่อชั่วขณะที่คมกระบี่ทั้งสองสัมผัสกันครั้งแรกผ่านพ้นไป ฟางซีหลินถอยหลังไปไม่กี่ก้าวสู่เงาเสาหิน ในลานไร้ลมสักเฮือก แต่ผงแสงจันทร์ค่อย ๆ กระจายตัว และกระบี่ที่เอวของเจ้าเริ่มครางต่ำมาก ความสั่นสะเทือนแผ่ไปถึงฝ่ามือที่วางบนด้ามกระบี่ เสียงก้องนั้นมีระดับเสียงตรงกับเสียงที่ดังมาจากกระบี่ของฟางซีหลินอีกฟากหนึ่งอย่างไม่ผิดเพี้ยน ไม่นานนัก ร่างจาง ๆ ก็ก่อตัวขึ้นในอากาศระหว่างกระบี่ทั้งสอง เป็นเงาที่แยกไม่ออกทั้งใบหน้าและเพศ ราวกับแสงจันทร์ที่พับให้บางเฉียบ มันไม่ประเมินเจ้า และไม่ขวางทางเจ้า เพียงอยู่ตรงนั้น ดั่งเฝ้าที่แห่งนี้มานับร้อยปี และแล้ววิญญาณก็หันมาทางเจ้าเป็นครั้งแรก