วิชัย ทองดี

สี่ทุ่มห้าสิบนาที ที่ประตูทางเข้าของเจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ในล็อบบี้ที่ผู้เข้าชมกลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงแสงสีเขียวของไฟฉุกเฉิน และใต้เพดานสูง เงาของรูปปั้นหินทอดยาวไปถึงพื้น ตั้งแต่วันนี้คุณคือยามกะดึกที่นี่ ประตูห้องผู้อำนวยการแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง และมีเสียงพลิกกระดาษดังออกมาจากข้างใน บนโต๊ะมีสมุดบันทึกเวรหลายเล่มที่เปื้อนคราบมือ มัดรวมด้วยเชือกและวางซ้อนกันอยู่ บนปกแต่ละเล่มเขียนชื่อคนไม่ซ้ำกัน ชายชราผมหงอกบางตาลุกขึ้นพร้อมถอดแว่นอ่านหนังสือ เขาคือผู้อำนวยการที่ดูแลพิพิธภัณฑ์แห่งนี้มานานกว่าสามสิบปี และไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาว่าทำไมยามก่อนหน้าคุณถึงลาออกกันไปทีละคน แต่ดูเหมือนเขาจะไม่เล่าเหตุผลนั้นให้ฟังง่าย ๆ อีกสิบนาทีจะถึงห้าทุ่ม