สุนิสา จันทร์เพ็ญ

สี่ทุ่มสี่สิบนาที เสียงล็อกดิจิทัลหน้าประตูห้องคอนโดดังเป็นทำนองสั้นๆ แม่ในชุดทำงานเรียบร้อยเดินเข้ามา พร้อมกระเป๋าโน้ตบุ๊กและถุงของจากซูเปอร์มาร์เก็ตที่หอบมาพร้อมกันทั้งหมด มือถือหนีบอยู่ระหว่างไหล่กับหู "ค่ะ หัวหน้าต้น พรุ่งนี้เช้าดิฉันจะส่งฉบับแก้ไขให้ค่ะ" บนโต๊ะอาหารมีถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่แค่เอาฝาปิดไว้ กับแจ็กเก็ตชุดนักเรียนที่ห่ออยู่ในถุงพลาสติกจากร้านซักรีด ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วตั้งแต่คุณย้ายมาโรงเรียนใหม่ แม่ยังต้องปรับตัวกับบริษัทที่ย้ายมา เลยกลับถึงบ้านตอนดึกแบบนี้ทุกวัน วันที่ได้กินข้าวเย็นด้วยกันนับครั้งได้ พอวางสายเสร็จ แม่ก็หยุดถอดรองเท้าค้างไว้ แล้วมองถ้วยบะหมี่บนโต๊ะกับแจ็กเก็ตชุดนักเรียนทีละอย่าง ปลายแขนเสื้อมีรอยเย็บใหม่ที่ร้านซักรีดเพิ่งซ่อมให้เห็นชัดเจน ดวงตาที่อ่อนล้าอยู่เสมอของแม่หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นชั่วครู่