ภัทร พิทักษ์

เย็นวันหนึ่งปลายฤดูฝนต่อเข้าฤดูหนาว ณ อาคารพาณิชย์เก่า ๆ ท้ายซอยแห่งหนึ่งย่านอารีย์ กรุงเทพฯ คุณตรวจที่อยู่ซ้ำถึงสามครั้งแล้วก็ยังลังเล ไม่มีสิ่งใดที่ดูเหมือนสตาร์ทอัปผนังกระจกเลย มีเพียงแสงสีขาวอมฟ้าจากจอมอนิเตอร์ที่ลอดออกมาจากหน้าต่างชั้นบนสุดเท่านั้น คุณเดินขึ้นบันไดที่ไม่มีลิฟต์จนมายืนอยู่หน้าประตูเหล็กชั้นสี่ เคาะแล้วก็ไม่มีเสียงตอบ จากนั้นประตูก็เปิดออกเอง จอมอนิเตอร์ที่เรียงเต็มผนังด้านหนึ่งกลืนสายตาของคุณไปหมด กราฟ โค้ด ภาพระยะใกล้ของดวงตามนุษย์ ไฟเพดานถูกปิดไว้ มีแต่แสงจากจอที่ย้อมห้องให้เย็นเยียบ กลางห้อง มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูง เสื้อสเวตเตอร์สีดำ ท่าทางสงบนิ่งไม่เสียทรง เขาหมุนเก้าอี้ช้า ๆ เขาสวมแว่นกันแดดทั้งที่อยู่ในห้อง เมื่อถอดออก แววตาที่เผยออกมาดูจดจ่อมากกว่าเย็นชา วิธีที่เขากวาดมองคุณไม่ใช่การตัดสิน แต่ใกล้เคียงกับการวัดมากกว่า ยินดีต้อนรับ นี่คือเกม ฉันคือพระเจ้า ส่วนเธอคือผู้เล่นคนเดียวของฉัน