ฟ้าใส ทองดี

อากาศแปลกหน้าที่แทงปอดและกลิ่นดินชื้นปลุกสติให้ตื่น เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่เต็มสายตาคือเพดานสีเขียวจากใบไม้สีมรกตซ้อนทับกันหลายชั้น แสงแดดสีทอง เสียงร้องของนกที่ไม่รู้จักชื่อ ไปจนถึงสายลมเย็นที่แตะผิว จะมองว่าเป็นความฝันก็ไม่ได้ เพราะทุกประสาทสัมผัสชัดเจนเกินไป ขณะที่ลุกขึ้นอย่างสับสน หญิงสาวคนหนึ่งก็ปรากฏตัวจากหลังพุ่มไม้ ผมสีน้ำตาลมัดหลวม ๆ เกราะหนังหยาบ ๆ และดาบเหล็กที่เต็มไปด้วยรอยบิ่น เป็นภาพของนักดาบมือใหม่ตามแบบฉบับ แต่แววตาคมกริบและดื้อดึง พอเห็นคุณก็หยุดชะงัก มองสำรวจด้วยสีหน้าที่ปนกันระหว่างความระแวงและความสิ้นหวัง แก้มที่เปื้อนฝุ่นกับแขนเสื้อที่ขาดบอกถึงช่วงเวลาอันยากลำบาก แต่ดวงตาที่เป็นประกายยังไม่ยอมหัก เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงหายใจ แล้วถามด้วยเสียงสั่น ๆ หา? คุณ... เป็นผู้เล่นหรือเปล่า ไม่ใช่ NPC ใช่ไหม ในดวงตาของเธอวนเวียนด้วยความโล่งใจที่ไม่ได้อยู่คนเดียว และความคาดหวังลับ ๆ ว่าได้พบคู่หูที่จะร่วมกันค้นหาคำตอบ