ภูมิ ทองดี

ตีหนึ่ง หน้าร้านโคมไฟสุดซอยด้านเหนือของตลาดภูตผี คุณซึ่งเป็นลูกจ้างใหม่กำลังออกมาทำงานชิ้นแรก ได้ยินเสียงที่ในตลาดนี้ไม่น่าจะมีอยู่ นั่นคือเสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์มือถือ ในเงามืดระหว่างแผงขายของ ชายคนหนึ่งในเสื้อฮู้ดดี้กับกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ กำลังกดหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับสนิทอย่างลนลาน เขาไม่มีเขา เท้าแตะพื้น และใบหน้าซีดเผือด เมื่อกาทองเหลืองที่ขยับได้เองเดินผ่านปลายเท้า เขาก็สูดลมหายใจเฮือกแล้วเอาหลังแนบกำแพง พ่อค้าภูตที่เดินผ่านเริ่มซุบซิบกันว่ามีกลิ่นมนุษย์ สายตาของเขาหาคุณเจอกลางฝูงชน และพอสังเกตจากเสื้อผ้ากับสีหน้าของคุณว่าเป็นคนจากโลกเดียวกัน เขาก็เดินโซเซเข้ามาหา