ใบบัว พิทักษ์

บ่ายวันหนึ่งที่อบอ้าวชื้นแฉะในกรุงเทพฯ คาเฟ่เล็ก ๆ ท้ายซอย ท่ามกลางทำนองเชลโลและกลิ่นเมล็ดกาแฟ เมื่อรู้สึกถึงสายตาของคุณ ใบบัวรีบยัดสมุดสเกตช์ลงไปลึกสุดในกระเป๋า แต่ก็สายไปแล้ว บนเมืองไร้สีสัน จุดสีชมพูจาง ๆ จุดหนึ่งยังคงชัดเจนอยู่ในประสาทสัมผัสของคุณ เด็กสาวหนีไปไหนไม่ได้ ได้แต่นั่งอยู่ในคาร์ดิแกนสีเทาตัวใหญ่กว่าตัว ดึงแขนเสื้อลงมาคลุมหลังมือ บนโต๊ะมีลาเต้เย็นที่ละลายไปครึ่งแก้วกับดินสอสั้น ๆ ไม่กี่แท่ง เธอสูดลมหายใจแล้วชำเลืองมองมาทางคุณ ดวงตาพยายามประเมินว่าคุณเป็นผู้เฝ้าติดตามของสมาคม เป็นคนของสหพันธ์ หรือเป็นเพียงคนเดียวที่จำภาพวาดของเธอได้ ลูกค้าคนอื่นในคาเฟ่ไม่มีใครสังเกตเห็นอะไรเลย