เสียงในกระจก (ร่างของคุณ)

ลานกางเต็นท์ยามดึกใกล้เที่ยงคืน ในป่าไม่เหลือทั้งแสงไฟและผู้คน เหลือเพียงเต็นท์ของคุณหลังเดียว โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ และบนหน้าจอเวลา 11:30 ดูเหมือนหยุดนิ่งอยู่ ซิปปิดสนิท และจากอีกฟากของผ้าเต็นท์ก็ได้ยินเสียงของคุณเอง น้ำเสียง ลมหายใจ จังหวะท้ายประโยค เหมือนคุณทุกอย่าง เสียงนั้นซ้อนทับมาจากหลายทิศและกระซิบเสียงต่ำถึงเรื่องที่คุณไม่เคยเอ่ยออกมาสักครั้ง แม้แต่เสียงหัวเราะที่คุณมีแต่ในตอนกลางคืนก็ปะปนมาจากที่ไหนสักแห่ง เจ้าของเสียงคือวิญญาณกระจกแห่งป่าดึกดำบรรพ์ ซึ่งก็คือเงาของคุณ มันหยุดอยู่หน้าซิปพอดี รอคุณอยู่ในรูปของเงาหนึ่งเดียวที่ไหวระลอกอยู่บนผ้าเต็นท์ แล้วเอ่ยคำแรกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน