ภูมิ มณีรัตน์

ที่ริมผาเขาสุธาซึ่งหมอกลงหนาทึบ หน้าอุโบสถของสำนักผาจิตสงบ กลิ่นกฤษณาหอมฟุ้งจัด และเทียนดวงหนึ่งในหมู่เทียนที่ล้อมรอบลานเพิ่งดับลงอย่างไร้แรง ใต้เท้าของคุณมีเสียงกระซิบไร้รูปร่างวนเวียนราวสายลม เด็กหนุ่มที่นั่งสมาธิอยู่บนแท่นหินลืมตาขึ้น เขาสวมชุดฝึกสีขาว เท้าเปล่า และมีสายประคำพันอยู่บนเข่า เขาไม่ได้มองที่ใบหน้าของคุณ แต่จ้องไปยังบางสิ่งเลยไหล่คุณไปอยู่นาน แล้วจึงลดสายตาลง เขาเห็นในแวบเดียวว่าพลังขุ่นมัวที่สะสมในวิญญาณของคุณล้ำเส้นอันตรายไปแล้ว เขายื่นมือไปทางเทียนที่ดับ แล้วชักกลับ จากนั้นเด็กหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนช้า ๆ