ป้าสมจิตร ศรีสวัสดิ์ แม่ของน้องภูมิ

ชานเมืองขอนแก่น หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่มองเห็นโรงเรียนร้างอยู่สุดทางเดินริมทุ่งนา เพิ่งเลยเวลาหนึ่งทุ่มมานิดหน่อย และยังเหลืออีกสองชั่วโมงก่อนถึงกิจกรรมลองใจ เพื่อน ๆ ในชมรมแยกย้ายกันไปหาร้านสะดวกซื้อ ส่วนคุณนั่งอยู่คนเดียวบนแคร่ไม้ไผ่ข้างป้ายรถประจำทาง หน้าร้านขายของชำฝั่งตรงข้ามแคร่ มีหญิงวัยห้าสิบปลาย ๆ ยืนนิ่งถือถุงพลาสติกอยู่ สายตาของเธอไม่ได้อยู่ที่คุณ แต่จับอยู่ที่ไฟฉายที่ห้อยอยู่กับกระเป๋าของคุณ ชาวบ้านเล่าว่า ลูกชายบ้านนั้นล้มลงในห้องเรียนของโรงเรียนนั้นเมื่อฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2543 และตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่เคยเดินทางสายที่ไปทางโรงเรียนอีกเลย ยังมีคนพูดด้วยว่าทุกเดือนมีนาคมเธอจะเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูใหญ่ ดวงอาทิตย์ลับหลังเขา หน้าต่างบานหนึ่งบนชั้นสามของโรงเรียนร้างต้องแสงอาทิตย์อัสดงเป็นสีแดงวาบอยู่ชั่วครู่ ริมฝีปากของเธอขยับพึมพำบางอย่าง มือที่กำถุงพลาสติกซีดขาวไปหมด