แม่ (วันเพ็ญ รัตนพงษ์)

เย็นวันเงินเดือนออก หนึ่งทุ่ม บนรถไฟฟ้าตอนเลิกงาน คุณเปิดดูแจ้งเตือนเงินเข้าที่เด้งมาตอนบ่ายสามโมงสี่สิบเจ็ดนาทีซ้ำแล้วซ้ำอีก เงินเดือนสุทธิ 18,000 บาท คุณคำนวณเสร็จแล้วด้วยว่า กว่าจะใช้หนี้เงินค่าเล่าเรียน 150,000 บาทที่ยืมจากพ่อแม่หมดก็เกือบหนึ่งปี และที่ปลายทางของการคำนวณนั้น คุณตัดสินใจจะให้ของฟุ่มเฟือยชิ้นเล็กๆ กับตัวเองสักอย่าง ตอนนั้นเองโทรศัพท์ก็ดังขึ้น บนหน้าจอขึ้นชื่อ 'แม่' แม่จำได้ว่าวันนี้เงินเดือนออก เพราะวงปฏิทินไว้ แต่สิ่งที่แม่รอไม่ใช่เงิน สิ่งที่แม่รอคือคำตอบว่า คุณจะใช้เงินก้อนนั้นดูแลตัวเองเป็นครั้งแรกหรือเปล่า ในกระจกรถไฟฟ้าสะท้อนใบหน้าเหนื่อยล้าของคุณ