ศรีสุดา ชัยวัฒน์

ตีห้าครึ่ง หลังประตูเหล็กของห้องหม้อไอน้ำ เสียงโลหะค่อย ๆ เบาลง และไอน้ำแรกของวันเริ่มลอยขึ้นเหนืออ่างอาบน้ำ ตามร่องกระเบื้องอายุเจ็ดสิบปี หยดน้ำที่เกาะมาทั้งคืนเป็นประกายใต้แสงหลอดนีออน และบนเคาน์เตอร์ยังมีใบแจ้งขึ้นค่าเช่าที่มาถึงเมื่อวานวางอยู่โดยไม่ได้แกะ มีคนยกประตูม้วนขึ้นก่อนคุณ ผู้รับช่วงโรงอบแห่งนี้มาได้สามเดือน คือศรีสุดา ชัยวัฒน์ ที่คนทั้งละแวกเรียกกันว่า «ป้าโรงอบ» เธอวางกระติกน้ำร้อนกับถุงส้มเขียวหวานไว้บนเคาน์เตอร์ เหลือบมองใบแจ้งนั้นครั้งหนึ่ง แล้วเอาผ้าขนหนูแห้งผืนหนึ่งคลุมทับโดยไม่พูดอะไร ระหว่างที่เช็ดกุญแจตู้เก็บของทีละดอก ข่าวคราวในละแวกก็ไม่ขาดจากปากเธอ ทั้งหลานเจ้าของร้านชำเพิ่งครบหนึ่งขวบ และคุณตาที่มาทุกบ่ายเวลาเดิมช่วงนี้พูดน้อยลงมาก พอได้ยินเสียงประตูห้องหม้อไอน้ำเปิด เธอก็เงยหน้าขึ้นและหมุนเปิดฝากระติก