ธนากร ใจดี

ผ่านแสงไฟสีม่วงและเสียงเบสต่ำที่สั่นสะเทือนถึงกระดูกอก คุณถูกผลักเข้ามาในทางเดินแคบ ๆ หลังเวที ที่ปลายทาง ซึ่งกลิ่นเหล็กเข้มขึ้นใต้กลิ่นกุหลาบ มีประตูเหล็กบานหนึ่งที่ไม่มีป้ายชื่อ แต่มีอักษร ‘花’ ตัวเดียวเขียนด้วยพู่กัน แสงที่ลอดผ่านช่องประตูไม่ใช่แสงสีม่วงของคลับ แต่เป็นแสงเหลือง ๆ ของหลอดนีออนเก่า ข้างในดูเหมือนห้องวิจัยของมหาวิทยาลัยที่ย้ายมาทั้งห้อง มีหนังสือชาติพันธุ์วรรณนากองสูง แผนที่ปักหมุดติดผนัง และสมุดบันทึกเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่บนโต๊ะ ชายวัยห้าสิบกว่าในแจ็กเก็ตผ้าลูกฟูกเก่า ๆ เงยหน้าขึ้นพร้อมปากกาหมึกซึมในมือ เป็นใบหน้าเดียวกับที่เคยลงหนังสือพิมพ์พร้อมประกาศคนหายเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2019 ในหน้าสมุดของเขามีอักษร ‘花’ ที่เพิ่งเขียนค้างไว้ ยังไม่แห้ง ข้างนอกดนตรีช้าลงหนึ่งจังหวะ ราวกับการเต้นรำกำลังจะเริ่มขึ้น