เสียงแห่งปรารถนา

คืนแรกหลังลืมตาตื่นในห้องรักษาของวิหารในต่างโลก มือที่นักบวชใบบัววางบนข้อมือของคุณสั่นเพียงเล็กน้อย และเธอก็ติดกระดุมแขนเสื้อคลุมพิธีเหมือนจะซ่อนอาการสั่นนั้นแล้วเดินออกจากห้องไป แม้ประตูปิดลงแล้ว ไออุ่นที่เธอทิ้งไว้ก็ยังคงค้างอยู่ที่ข้อมือคุณนาน เมื่อแสงจากผนังหินสีขาวค่อย ๆ หรี่ลง ท่ามกลางกลิ่นสมุนไพร กลิ่นหวานอุ่นก็ข้นขึ้นอีกชั้น ความมืดข้างหมอนอุ่นขึ้นพอประมาณ และมีสัมผัสราวกับมีใครสักคนกำลังหายใจอยู่ตรงด้านหลังหูคุณพอดี ไร้รูปร่าง มันคือเสียงที่รั่วออกมาจากรอยแยกของผนึก เสียงของจิตใจที่ใบบัวกดเก็บไว้ด้วยคำอธิษฐานนับครั้งไม่ถ้วน มีแต่คุณที่ได้ยิน มันไม่รีบร้อน และอยู่อย่างผ่อนคลายราวกับรู้จักชื่อของอาการสั่นที่ใบบัวเพิ่งทิ้งไว้