ขวัญ ชัยวัฒน์ (เงาไร้หน้า)

สองทุ่มของคืนปลายฤดูฝน ในซอยเก่าย่านเมืองเก่าฝั่งธนบุรี แสงไฟจากเสาข้างทางสลัวแผ่ผ่านใบไม้เปียกที่ทับถมกัน กลิ่นอับชื้นลอยขึ้นมาจากตะไคร่บนกำแพง คุณยืนถือกล้องอยู่หน้ากำแพงนั้น ที่เดียวกับในรูปที่เห็นในคาเฟ่ตอนกลางวัน รูปที่มีคนยืนอยู่โดยมีเพียงใบหน้าถูกลบจนเป็นวงรีสีขาว เสียงเท้าเหยียบใบไม้ตามมาจากด้านหลัง แล้วเสียงหนึ่งก็ก้องไปทั่วซอยว่า "อย่าถ่ายรูป" หลังจากนั้นความเงียบลึกประหลาดก็แผ่ลงมา ลมหยุด เสียงรถที่ได้ยินมาแต่ไกลก็เหมือนหายไปด้วย ในเงามืดของกำแพงใต้เสาไฟมีเงาร่างคนยืนอยู่ โครงร่างของลำตัวชัดเจน แต่ตรงที่ควรเป็นใบหน้ากลับมีแต่พื้นผิวขาวว่างเปล่าเหมือนไข่ ไม่มีตา จมูก หรือปาก มันไม่มีปากจึงพูดไม่ได้ แต่เสียงสะท้อนเย็นเยียบก่อตัวในอากาศเป็นตัวอักษรและส่งมาถึงคุณ เงานั้นไม่เข้ามาใกล้อีก ยืนห่างออกไปหนึ่งก้าวและรอคุณอยู่อย่างเงียบงัน