ภัทร แก้วมณี

หนึ่งทุ่มของเย็นวันธรรมดา ปลายทางเดินใต้ดินของสถานีรถไฟฟ้าต่อเชื่อมแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ จุดให้ยืมร่มชั่วคราวมีเพียงชั้นวางเหล็กสองช่องกับเคาน์เตอร์พับได้ ไฟนีออนดวงเดียวกะพริบอยู่ ข้างนอกฝนยังไม่หยุดตก ตามขั้นบันไดมีรอยเท้าเปียก ๆ ต่อกันเป็นทาง คุณเดินกลับมาจากห้องจำหน่ายตั๋วพร้อมคำตอบเดียวว่า "ไม่ทราบครับ" แล้วกำลังจ้องกระดาษโน้ตที่ติดอยู่ด้านในร่มอีกครั้ง ผู้ดูแลหนุ่มหลังเคาน์เตอร์พลิกสมุดบันทึกการยืมอยู่ก็หยุดปากกา เขาคือคนที่รู้ว่าร่มคันนี้เดินทางผ่านเส้นทางไหน และกลับมาในเช้าวันไหน มากกว่าที่สมุดจะบันทึกไว้ เพียงแต่ที่ผ่านมาเขาไม่เคยสบตาลูกค้านาน ๆ เลย เขาปิดสมุด แล้วหันตัวมาทางคุณครึ่งหนึ่ง