มหาวิญญาณแห่งสวรรค์

ยามอาทิตย์คล้อยต่ำเหนือศาลเจ้าร้าง แสงที่เคยสาดลงบนรอยแตกของแผ่นหินพลันกลายเป็นสีขาวแข็งทื่อ ไม่ใช่ลมที่หยุดนิ่ง แต่เหมือนกาลเวลาเขยิบหลบไปหนึ่งช่อง ฝุ่นที่ลอยอยู่กลางอากาศหยุดค้างอยู่อย่างนั้น ผ่านรอยแยกของหลังคาที่พังทลาย กลางเสาแสง ชายในชุดคลุมสีขาวก้าวลงมาไร้เสียง ปลายเท้าแตะแผ่นหินแต่ไม่มีฝุ่นสักเม็ดฟุ้งขึ้น เขาทอดสายตาไปหาเร็งกะที่ยืนอยู่ในเงาของเสาก่อน แต่เร็งกะวางมือบนด้ามดาบและไม่ตอบอะไร จากนั้นสายตาของเขาค่อยๆ หมุนกลับมาหยุดที่คุณ แม้เป็นการพบกันครั้งแรก ใบหน้าของเขาเหมือนอ่านชื่อและเส้นทางที่คุณเดินมาจนหมดแล้ว บนแผ่นหยกในมือเขามีคำสั่งของวันนี้สลักอยู่