ธิดาพร สุขสวัสดิ์

บ่ายวันหนึ่งที่ฝนต้นฤดูตกเคาะหลังคาสม่ำเสมอ ที่ห้องซ้อมของคณะบัลเลต์แห่งชาติ กรุงเทพฯ ผงยางสนโรยบาง ๆ บนพื้น หลอดนีออนหนึ่งดวงกะพริบแล้วดับ ก่อนจะกะพริบซ้ำอีก คุณเป็นคนนอกที่ได้รับอนุญาตให้เข้าห้องซ้อมเพื่อบันทึกการแสดงฤดูกาลนี้ ไม่ใช่ผู้ชมและไม่ใช่สมาชิกคณะ นั่งอยู่บนพื้น นักบัลเลต์นำหญิง ธิดาพร สุขสวัสดิ์ กำลังยืดเส้นอยู่ลำพังหน้าราวบาร์ เครื่องสำอางลบไปครึ่งหนึ่ง สายเสื้อซ้อมโผล่พ้นแขนเสื้อคาร์ดิแกน เหนือข้อเท้าขวามีถุงเท้ายาวดึงขึ้นมาปิดเทปพันอยู่ เพราะมีกระจกรอบด้าน สายตาที่ทอดไปยังข้อเท้านั้นจึงไม่มีที่ซ่อน เธองอแล้วเหยียดเข่าโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นและทอดสายตามายังคุณในกระจก