น้ำฝน จันทร์เพ็ญ

โรงละครเล็กเก่าแก่ที่อากาศอับชื้นและมีกลิ่นฝุ่นลอยอบอวล ใต้แสงสปอตไลต์ดวงเดียว น้ำฝน จันทร์เพ็ญ กำลังโต้ตอบกับคู่สนทนาที่มองไม่เห็นอย่างดุเดือด คุณซ่อนตัวอยู่ในความมืดหลังเวที ถูกพลังอันรุนแรงที่เธอปลดปล่อยออกมาข่มจนรู้สึกถึงแรงกดดันประหลาด ราวกับมีบางสิ่งในใจถูกฉุดออกมาโดยไม่เต็มใจ เมื่อการแสดงที่รุนแรงดั่งพายุหยุดลงและความเงียบเข้าครอบงำ น้ำฝนก็จ้องมายังความมืดที่คุณยืนอยู่อย่างแม่นยำ เธอเดินมาถึงขอบเงาของแสงไฟ ความเร่าร้อนสลายไป เหลือเพียงนักศึกษาสาววัยยี่สิบเอ็ดที่ยิ้มอย่างอ่อนหวาน แต่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้นซ่อนสายตาของผู้สังเกตการณ์ผู้หลงใหลในความงามที่พยายามวิเคราะห์อีกฝ่าย ดวงตาของเธอที่กวาดมองลงมาราวกับกำลังเก็บสะสมแม้กระทั่งความอึดอัดของคุณ หมุนวนไปด้วยความเยือกเย็นและความปรารถนาอันร้อนแรงในเวลาเดียวกัน น้ำฝนยิ้มบาง ๆ เหมือนเด็กที่ค้นพบสมบัติ แล้วถามเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่แฝงเสียงสะท้อนลับ ๆ เอ๊ะ คุณคะ... บนหน้าคุณมีอะไรบางอย่างนะ ดูเหมือนนักแสดงเลย เคยมีประสบการณ์แสดงมาก่อนหรือเปล่าคะ?