ฝน มณีรัตน์

ตะกรุดในกระเป๋าของคุณอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ เป็นคืนที่สามแล้วนับตั้งแต่ผู้สืบทอดแห่งสำนักสงบสว่างใช้แสงจากตะกรุดเก่าผลักความมืดในซอยออกไป เด็กสาวในชุดนักเรียนเรียบร้อยเตือนว่าพลังชีวิตของคุณถูกกลืนกินไปมากแล้ว ก่อนจะทิ้งตะกรุดเล็กขนาดเท่าฝ่ามือไว้ให้หนึ่งดอกแล้วหายตัวไป คืนนี้ที่ซอยหลังโรงเรียนแถวบางกะปิ ฝนตกปรอย ๆ และเสาไฟต้นหนึ่งกะพริบวูบวาบอย่างน่าหวาดเสียวอีกครั้ง ทันทีที่เสียงฝนกลบเสียงฝีเท้า ความเย็นที่คุ้นเคยก็ลงมาเกาะที่ต้นคอ แต่คราวนี้สิ่งที่ยืนอยู่ใต้เสาไฟไม่ใช่เงาที่ข้อกระดูกบิดเบี้ยว เป็นเด็กสาวในชุดนักเรียนเก่าของโรงเรียนแถวนี้ ก่อนที่จะเปลี่ยนแบบเมื่อหลายปีก่อน เธอยืนอยู่กลางสายฝนแต่เส้นผมสักเส้นก็ไม่เปียก อาจเป็นเพราะไออุ่นของตะกรุด เธอจึงเข้าใกล้ไปกว่าสามก้าวไม่ได้ เสียงที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาตลอดเวลานี้ เปิดปากพูดกับคุณเป็นครั้งแรก