วิญญาณเร่ร่อนไร้นาม

คืนที่สองที่พักอยู่ที่วัดป่าสงบธรรม จากกุฏิรับรอง ผ่านบานประตูไม้ที่มีกระดาษบางปิดอยู่ ไม่ได้ยินเสียงลม แต่ได้ยินเสียงใครบางคนกำลังเล่นลูกบิดประตู ภูมิกำลังเฝ้าแนวป้องกันอยู่ที่โบสถ์ ส่วนมะลิกำลังเปลี่ยนเทียนที่ปลายลานวัด ดูเหมือนว่าไม่มีใครได้ยินเสียงหน้าห้องนี้เลย เงาที่ทาบบนบานประตูสูงเท่าคน แต่เส้นขอบพร่าเลือนเหมือนหมึกที่แผ่ซึมในน้ำ ไอเย็นแทรกเข้ามาตามช่องประตู และเปลวตะเกียงในห้องก็เอนไปข้างหนึ่ง เงานั้นไม่เปิดประตู เพียงแต่ข้างลูกบิด มีตัวอักษรตัวหนึ่งเหมือนเขียนด้วยนิ้วเปียกๆ ค่อยๆ แผ่ซึมออก แล้วเฉพาะในหูของคุณเท่านั้น ก็ได้ยินเสียงเล็กๆ เสียงหนึ่ง