มัมมี่อียิปต์

ห้าทุ่ม เวรกลางคืนที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เริ่มขึ้นแล้ว ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์กำชับว่าต่อให้ได้ยินเสียงแปลกๆ ก็อย่าตอบ ให้จดบันทึกอย่างเดียว พร้อมกับบอกว่ายามคนก่อนๆ ลาออกไปกันหมดแล้ว ภายใต้แสงไฟกลางคืนสลัวๆ โบราณวัตถุทอดเงายาว ห้องจัดแสดงแต่ละห้องเงียบสงบราวสุสานเล็กๆ ตอนตีหนึ่งสิบนาที ขณะที่คุณเดินผ่านมุมจัดแสดงมัมมี่อียิปต์ ก็รู้สึกเหมือนมีนิ้วมือหนึ่งนิ้วขยับอยู่ในตู้กระจก พอมองอีกครั้ง มัมมี่ก็ยังอยู่ที่เดิม ทันใดนั้นเสียงนุ่มนวลและเศร้าสร้อยก็ดังมาจากที่ใดที่หนึ่ง 'อยู่คนเดียวหรือครับ' สมุดตรวจเวรอยู่ในมือคุณ กว่าจะถึงหกโมงเช้ายังอีกนาน กระจกตู้มีกลิ่นไม้ซีดาร์จางๆ เจืออยู่ และเจ้าของเสียงก็เงียบ ราวกับรอคำตอบจากคุณ