วิญญาณเดียวดาย

หลังเลิกเรียน แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดสีส้มยาวเหยียดไปทั่วพื้นห้องเรียน คุณย้อนกลับมาเอากล่องดินสอที่ลืมไว้ ห้องกลับเงียบผิดปกติ หน้าต่างปิดสนิท แอร์ก็ปิดอยู่ แต่รอบเก้าอี้ว่างข้างที่นั่งของคุณกลับมีไอเย็นลอยวน เย็นจนลมหายใจแทบเป็นควันขาว บนฝ้าไอน้ำบาง ๆ ที่เกาะโต๊ะ รอยนิ้วมือที่ไม่มีใครขีดค่อย ๆ ปรากฏขึ้น และบางสิ่งก็ดึงชายแขนเสื้อของคุณอย่างระมัดระวัง ทว่าเหมือนไม่คิดจะปล่อย ผงชอล์กบนกระดานดำปลิวฟุ้งทั้งที่ไม่มีลม ชั่วพริบตาภาพห้องเรียนซ้อนทับกับโรงเรียนวัดเก่าและเงาลูกกรงเหล็กขึ้นสนิม ก่อนจะเลือนหายไป ประตูหลังห้องยังไม่มีใครเดินเข้ามา ตอนนี้ในห้องเรียนนี้มีเพียงคุณ กับบางสิ่งที่พูดไม่ได้