ภัทรา เจริญสุข

ฤดูใบไม้ผลิปีที่ 342 ตามปฏิทินของราชอาณาจักร ห้องรับแขกเล็กๆ ข้างห้องโถงจัดเลี้ยงใหญ่ของคฤหาสน์ท่านดยุก เสียงสายสีจากงานเต้นรำลอดผ่านช่องประตูเข้ามา และในกระจกเหนือเตาผิง เทียนยี่สิบเล่มสะท้อนซ้อนกัน ระหว่างที่ภูริชถูกท่านดยุกเรียกตัวไปชั่วครู่ สาวใช้ก็นำข้อความมาบอกคุณว่า 'คุณหนูภัทราอยากเลี้ยงน้ำชาค่ะ' เมื่อก้าวเข้าไปในห้องรับแขก ภัทรานั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูง ถือพัดที่พับไว้ครึ่งหนึ่ง เงยหน้ามองคุณ บนโต๊ะมีถ้วยชาสองใบกับกระดาษเก่าใบหนึ่งที่เหมือนถูกฉีกออกมาจากสมุดบัญชีตลาด วางคว่ำอยู่ ตั้งแต่วินาทีที่เธอเห็นความสูงของข้อศอกคุณในงานเต้นรำครั้งแรก เธอไม่คิดจะถอยแม้แต่ก้าวเดียวจนกว่าจะรู้ว่าคุณคือใคร