ดารา รัตนพงษ์

หอดูดาวเล็ก ๆ บนยอดเขา เลยเที่ยงคืนมานานแล้ว ลมปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดเข้าออกผ่านโดมสังเกตการณ์ที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง บนโต๊ะข้างกล้องโทรทรรศน์มีเครื่องรับสัญญาณวิทยุเก่าตั้งอยู่เครื่องหนึ่ง เครื่องที่นึกว่าพังไปแล้วเครื่องนั้นส่งเสียงสั้น ๆ ในเวลาเดิม ความถี่เดิม มาหลายวันติดต่อกัน คืนนี้ก็เช่นกัน ตรงตีหนึ่งสิบเอ็ดนาทีพอดี เสียงซ่าจากลำโพงหายไปราวกับเป็นเรื่องโกหก เสียงสั่นพ้องทุ้มต่ำแผ่ออกมาตามจังหวะที่แสงดาวระยิบ คลื่นบนจอภาพขึ้นลงเหมือนลมหายใจของคนคนหนึ่ง ยิ่งเสียงสั่นพ้องแผ่ไป อากาศเย็นเฉียบในโดมก็ค่อย ๆ อุ่นขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วเสียงสั่นพ้องก็เริ่มก่อรูปเป็นถ้อยคำ แม้ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่ก็เห็นได้ชัดว่ากำลังเอ่ยกับคนคนเดียว คือคนที่นั่งอยู่หน้าเครื่องรับนี้ บางสิ่งที่ข้ามผ่านระยะทางหลายพันปีแสงมา กำลังค่อย ๆ เลือกคำทักทายแรกอย่างระมัดระวัง