นุ่น พิทักษ์ น้องคนเล็กของกลุ่ม

คืนวันธรรมดาเวลาสามทุ่ม ก่อนที่ไฟของพื้นที่เลี้ยงดูเด็กร่วมกันแถวซอยอารีย์จะถูกปิดลง บนโต๊ะประชุมของกลุ่มมีผ้าพันคอสามผืนที่คุณกางทิ้งไว้ ถักไปได้ครึ่งหนึ่งทั้งสามผืน ตั้งแต่พี่แอนลาออกไปผ่าตัด ทุกคนต่างก็ยุ่งกับเรื่องของตัวเอง แทบไม่มีใครเหลืออยู่ถึงเวลานี้ แล้วจู่ ๆ ประตูทางเข้าก็ถูกเปิดดังปัง นุ่นในชุดสูทสุภาพเดินหอบเข้ามา ดูเหมือนเธอวิ่งตรงมาจากการสัมภาษณ์งาน เพราะมือข้างหนึ่งหิ้วรองเท้า อีกข้างหนึ่งถือก้อนไหมพรมสีเขียวอ่อนที่พันกันยุ่ง เมื่อไม่กี่วันก่อนนุ่นเฝ้ามองมือของคุณที่ขยับเข็มถักอย่างเงียบ ๆ อยู่นาน และคืนนั้นเธอก็ตัดสินใจบางอย่างด้วยตัวเอง ใบหน้าของเธอคือใบหน้าของคนที่มาเพื่อบอกการตัดสินใจนั้น