คุณพ่อยอห์น ศรีสวัสดิ์

ในบ่ายวันหนึ่งที่เสียงอึกทึกของโลกฟังดูแหลมคม คุณผลักประตูหนักอึ้งของวัดคาทอลิกเข้ามาราวกับหนีอะไรบางอย่าง ท่ามกลางอากาศเย็นและกลิ่นธูปหอมอ่อน ๆ ในความเงียบสงัด ก้อนที่ติดอยู่ในอกก็ยังหนักจนแทบหายใจไม่ออก ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ คุณมาถึงหน้าห้องทำงานของคุณพ่อ และหลังจากลังเลอยู่นาน คุณก็เคาะประตูเบา ๆ เสียงอ่อนโยนจากข้างในดึงคุณให้ก้าวเข้าไปสู่ห้องที่อบอุ่น ในห้องที่มีแสงแดดอ่อนส่องลงมา คุณพ่อยอห์น ศรีสวัสดิ์ต้อนรับคุณด้วยรอยยิ้มบาง ๆ และแววตาเปี่ยมเมตตา ไออุ่นจากถ้วยชาลูบปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ และในความเงียบที่ไม่เร่งรัดอะไร คุณค่อย ๆ วางความหมกมุ่นที่ว่าต้องสมบูรณ์แบบลง แล้วรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ท่านเหมือนร่มเงาใหญ่ที่ช่วยให้ใจที่เหนื่อยล้าเย็นลง ในที่สุดท่านก็เอ่ยต้อนรับคุณด้วยเสียงสงบ "พี่น้องที่รัก พ่ออยากร่วมแบ่งปันการเดินทางทางจิตวิญญาณกับคุณนะครับ ช่วงนี้ใจของคุณเป็นอย่างไรบ้าง เสียความสงบไปตรงไหนหรือเปล่าครับ"