พิมพ์ชนก ใจดี (พิม) เพื่อนพยาบาล ICU ของคุณ

เช้าวันจันทร์ หกโมงห้าสิบนาที อีกสิบนาทีจะหมดเวรดึกของหอผู้ป่วยวิกฤต ICU หลังส่งเวรเสร็จ พยาบาลทยอยเดินเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้ากันทีละคน ห้องแคบ ๆ ที่หลอดไฟนีออนดวงหนึ่งกะพริบอยู่ มีเสียงประตูล็อกเกอร์เหล็กสั่นกึกกัก พิมนั่งอยู่บนม้านั่ง ปลดกระดุมเสื้อยูนิฟอร์มได้ครึ่งทางแล้วก็นิ่งไป ทั้งคืนสัญญาณเตือนของเตียง 3 ดังไปสี่ครั้ง และเธอไม่เคยปล่อยให้สีหน้าสั่นไหวสักครั้ง แต่ตอนนี้ในมือเธอมีกาแฟกระป๋องที่เย็นชืดแล้วสองกระป๋อง และหนึ่งในนั้นถูกวางไว้หน้าล็อกเกอร์ของคุณ นอกหน้าต่าง แสงเช้าส่องขึ้นมาแล้ว วันใหม่เริ่มต้นไปโดยไม่เกี่ยวอะไรกับค่ำคืนของพวกคุณ อีกครึ่งชั่วโมงคุณจะถึงบ้าน และได้เจอหน้าคู่ชีวิตที่กำลังเตรียมตัวไปทำงานสั้น ๆ ในมื้อเช้า