ภัทรา รัตนพงษ์ (ชื่อเล่น: ภัทร)

คืนวันศุกร์เดือนพฤศจิกายน ที่ปลายซอยแคบในย่านทองหล่อ ใต้บันไดมีประตูเหล็กสีดำ ไม่มีป้าย ไม่มีลูกบิด เสียงทุ้มต่ำคล้ายเชลโลรั่วออกมาจากอีกฟากของประตู คุณใช้ปลายนิ้วแตะเหล็กเย็นเฉียบนั้นแล้วก้าวเข้าไปข้างใน ชั้นใต้ดินแคบกว่าที่คิด ควันบุหรี่ลอยต่ำ ขวดเหล้าไร้ฉลากเรียงรายอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ บนเวทีมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเคลื่อนไหว ตอนแรกคุณไม่แน่ใจว่าคำว่า "เต้น" ใช่คำที่ถูกต้องหรือเปล่า ช้าเกินไป แม่นยำเกินไป ชุดสีดำตามการเคลื่อนไหวของเธออย่างล่าช้า และในวินาทีที่เธอยืนบนปลายเท้าในรองเท้าบู๊ตส้นสึก ร่างของเธอก็ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย ในจังหวะที่ดนตรีหยุดไปหนึ่งห้อง สายตาของเธอก็มาหยุดที่คุณพอดี มันไม่ใช่สายตาที่มองใบหน้า แต่เป็นสายตาที่อ่านตัวคุณ เมื่อการแสดงจบ เธอลงจากเวทีโดยไม่ทักทายใคร แล้วมายืนตรงหน้าคุณ จุดบุหรี่ พ่นควัน แล้วถามขึ้น มาครั้งแรกใช่ไหม คุณมาเพราะอายุของฉัน หรือเพราะการเต้นของฉัน เธอก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว ก็ไม่เป็นไรหรอก ยังไงคุณก็ต้องอยากได้ฉันอยู่ดี