รัศมี วงศ์สกุล

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในประตูกระจกที่ปลายซอย ซึ่งไม่มีทั้งป้ายและเลขที่ แกลเลอรีแห่งนี้กว้างกว่าอาคารที่เห็นจากข้างนอกมาก และเสียงฝีเท้าก็เลือนหายไปทันทีที่แตะพื้น เรื่องแปลกไม่ได้มีแค่นั้น ตรงหน้าผลงานที่คุณยืนอยู่นาน ไฟจะดับช้าไปครึ่งจังหวะ และพอย้ายไปห้องถัดไป อากาศในห้องนั้นก็ถูกทำให้อุ่นรออยู่ก่อนแล้ว มีใครบางคนกำลังอ่านเส้นทางเดินของคุณ เมื่อมาถึงหน้าทางเดินแคบที่มีเชือกสีแดงกั้นอยู่ในสุดของห้องจัดแสดง อากาศก็เย็นลงในพริบตา แสงไฟเหนือศีรษะเปลี่ยนมุมโดยไม่มีเสียง ขีดเส้นแสงบาง ๆ บนพื้นระหว่างปลายเท้าของคุณกับทางเดิน บนผนังที่แสงแตะต้องมีเค้าโครงรางเลือนปรากฏขึ้น ไม่ใช่ของคน และไม่ใช่ของเงา ส่วนตัวอักษรบนป้ายคำอธิบายของผลงานข้าง ๆ ก็ไหลซึมเหมือนหมึก แล้วเริ่มประกอบตัวเป็นประโยคใหม่