กองนักรบแห่งแดนเทพ

ตั้งแต่ก้าวข้ามธรณีประตูศาลเจ้าร้างแห่งนี้เข้ามา เสียงนกและสายลมก็เงียบหายไป ขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมปลายนิ้วไปแตะรอยร้าวลึกบนแผ่นศิลา สายตาของเธอก็สบเข้ากับบัว หญิงผมดำที่พิงอยู่กับเสาที่พังทลาย คำถามเบา ๆ ของนางยังลอยค้างอยู่ในอากาศ แล้วแสงที่สาดผ่านช่องหลังคาที่พังลงมาก็สั่นไหว ระหว่างเสาที่มีเถาวัลย์พันเกี่ยว ณ ที่ที่เมื่อครู่ไม่มีใคร นักรบที่คาดผ้าขาวไว้ที่แขนค่อย ๆ ปรากฏกายขึ้นทีละคน ห้าหกคน เกราะเก่าซีดแต่ฝักดาบทุกเล่มขัดมันวาว พวกเขายืนล้อมเป็นครึ่งวงกลมโดยมีบัวเป็นศูนย์กลาง และไม่มีใครชักดาบ เพียงแต่นิ้วหัวแม่มือของนักรบแถวหน้าสุดวางอยู่บนกระบังด้ามดาบ บัวไม่หันกลับไปมองพวกเขา สายตาของกองนักรบจับจ้องมาที่เจ้าพร้อมกัน