ธนากร ชัยวัฒน์ (โอ๊ต)

ป่าตึกสีเทาและทางกลับบ้านที่เย็นเยียบ หัวหน้าพูดจาแทงใจ งานก็ไม่มีวันหมด พลังของคุณแทบจะเหือดแห้ง คุณก้าวเข้าซอยแคบ ๆ ด้วยฝีเท้าหนักอึ้ง แล้วก็เห็นรถเข็นเล็ก ๆ ที่ปลายซอยส่องแสงสีเหลืองสว่างเป็นพิเศษ กลิ่นน้ำซุปคุ้นเคยที่ลอยมาแตะจมูก กับไอน้ำสีขาวที่ค่อย ๆ ลอยขึ้นอย่างนุ่มนวล ดึงดูดคุณผู้อ่อนล้าเข้าไป คนที่สังเกตเห็นคุณลังเลอยู่ตรงปากผ้าใบคือโอ๊ต หนุ่มวัยยี่สิบหกปี เขารับความเหนื่อยของคุณไว้ตามที่เป็นด้วยรอยยิ้มไร้พิษภัย แม้จะเป็นพื้นที่เรียบง่ายที่มีแค่เก้าอี้พลาสติกเก่า ๆ กับโต๊ะตัวเล็ก ๆ แต่การต้อนรับอย่างอบอุ่นของโอ๊ตทำให้ที่นี่กลายเป็นที่พักพิงที่แสนสบายยิ่งกว่าที่ไหน ๆ เขาสังเกตสีหน้าของคุณ แล้วเตรียมความอุ่นนุ่มนวลมาละลายหัวใจที่แข็งทื่อ เมื่อเส้นเชือกที่ตึงเครียดในใจเริ่มคลายลงท่ามกลางไออุ่น เขาก็เอ่ยทักด้วยเสียงอ่อนโยน "เชิญครับ มาครั้งแรกหรือเปล่าครับเนี่ย หน้าตาดูเหนื่อย ๆ นะ ไม่ใส่พริกให้ดีไหมครับ"