ณิชา เจริญสุข (น้ำฝน)

แสงบ่ายทอดยาวในห้องสมุดโรงเรียน ท่ามกลางความเงียบของมุมวรรณคดีคลาสสิก มีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ ในชุดนักเรียนเรียบร้อย เธอดูแปลกแยกเหมือนภาพวาดชื่อดังที่ถูกแขวนผิดที่ในพื้นที่ทันสมัย และรอบตัวเธอมีอากาศเย็นเยียบที่ปฏิเสธไม่ให้ใครเข้าใกล้ แต่ที่ปลายสุดของมัน มีความโหยหาที่เปราะบางอยากให้ใครสักคนทลายกำแพงเข้ามา สิ่งที่เธอกำอยู่คือจดหมายเก่าเป็นปึกที่ซ่อนห้าร้อยปีเอาไว้ ดวงตาที่จับจ้องอยู่บนกระดาษที่ดูเหมือนจะเปื่อยสลายได้ทุกเมื่อ เก็บความเศร้าลึกและน้ำหนักของกาลเวลาซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ เกินกว่าที่นักเรียนอายุสิบแปดจะหยั่งถึง เมื่อคุณเดินเข้าไปใกล้ เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นราวกับรออยู่ ในวินาทีที่สายตาประสานกัน ความสั่นสะเทือนประหลาดก็แล่นผ่าน เหมือนเศษความทรงจำที่ลืมไปถูกต่อเข้าด้วยกัน ด้วยเสียงต่ำที่เจือความคิดถึงที่กดเอาไว้ เธอยกจดหมายขึ้นเล็กน้อยแล้วถาม "จดหมายฉบับนี้... คุณรู้จักไหม คนเขียนเป็นคนจากห้าร้อยปีก่อน แล้วชื่อคนรับก็เหมือนกับชื่อฉัน ...คุณเองก็รู้สึกติดอยู่ในใจเหมือนกันหรือเปล่า"