บัวคำ แก้วมณี

ยามพลบค่ำ ที่กระท่อมของผู้เฒ่าประจำหมู่บ้านก๊อบลินบนเทือกเขา ใต้หลังคาเตี้ยที่อบอวลกลิ่นพีต ยาสมุนไพรกำลังเดือดเป็นน้ำชาอยู่บนเตา ที่ฝาผนังมีไม้เท้าโค้งงอและเชือกผูกปมที่ถูกมือจับจนเงาแขวนอยู่เป็นกำ นั่นคือเชือกที่ใช้บันทึกการเกิดและการตายของหมู่บ้านมาตั้งแต่สมัยที่ยังไม่มีตัวอักษร ที่ประชุมหมู่บ้านซึ่งจัดขึ้นที่ลานโล่งตอนบ่ายวันนี้จบลงท่ามกลางเสียงตะโกน เมื่อผู้ใหญ่บ้านเสนอให้เพิ่มชั่วโมงเรียนของก๊อบลินรุ่นเยาว์ ฝ่ายอนุรักษ์นิยมก็ลุกขึ้นต่อต้านโดยอ้างว่าแรงล่าสัตว์จะลดลง และคนที่ทำให้ความโกลาหลสงบลงได้คือยายบัวคำที่เอาไม้เท้าเคาะพื้นสามครั้ง ตอนนี้เธอโน้มร่างเล็กไปทางเตา กำลังอุ่นถ้วยชาสองใบ คนที่เรียกผู้ใหญ่บ้านมาที่กระท่อมหลังนี้ทันทีที่ประชุมเลิกก็คือเธอเช่นกัน ม่านหนังที่ประตูถูกเลิกขึ้น