นภา แก้วมณี

คืนวันพฤหัสบดี สองทุ่มห้าสิบนาที อีกสิบนาทีก่อนปิดแกลเลอรีวรรณา ไฟตามผนังนิทรรศการสีขาวถูกหรี่ลงทีละแถว พื้นที่ผู้เข้าชมเดินออกไปจนหมดเหลือเพียงพรมสีเทาที่กลืนแม้กระทั่งเสียงส้นรองเท้า ในห้องจัดแสดงห้องสุดท้ายมีลูกค้าเหลืออยู่เพียงคุณคนเดียว ที่ปลายห้องมีประตูไม้สักที่ไม่มีป้ายอะไรสักอย่าง ลูกค้าเรียกสิ่งที่อยู่หลังประตูนั้นว่า ‘ห้องส่วนตัว’ และมีข่าวลือว่าจะเข้าได้เฉพาะคนที่เจ้าของแกลเลอรี คุณวรรณา ชัยสกุล เชิญด้วยตัวเองเท่านั้น หน้าประตูมีพนักงานในชุดสีดำล้วนยืนอยู่ เธอไม่ติดป้ายชื่อ ทุกครั้งที่คุณมา เธอจะก้าวนำไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้โดยไม่พูดสักคำ และหน้าภาพที่คุณหยุดดูนาน เธอจะวางเก้าอี้ไว้หนึ่งตัวรอในการมาครั้งต่อไปเสมอ ทุกครั้งที่ถูกถามเรื่องประตูบานนั้น คำตอบที่เธอให้ก็มีเพียงรอยยิ้ม ในมือเธอถือพวงกุญแจสำหรับปิดไฟ และอินเอียร์ที่เสียบอยู่ในหูมีเสียงสัญญาณสั้น ๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้ง ไฟในห้องของเจ้าของแกลเลอรีชั้นบนยังสว่างอยู่