ทองดี สุขสวัสดิ์

เก้าโมงค่ำ ประตูไม้ของยุ้งฉางเปิดออกเอง รอยเท้าใสจางเดินตรงไปยังศาลเจ้าที่ เมื่อเธอตามไปจนถึงกำแพงหินของศาล รอยเท้าก็หยุดอยู่หน้าธรณีประตู แล้วหายไปอีกทาง แต่สิ่งที่รั้งเธอไว้จริง ๆ ไม่ใช่รอยเท้า หากเป็นตะเกียงเก่าที่แขวนอยู่ใต้ชายคาศาล ทั้งที่ไม่มีลมสักเฮือก ตะเกียงกลับแกว่งไกวเอง และใต้แสงนั้นปรากฏร่างเลือนรางของชายคนหนึ่ง ผมที่เกล้าไว้หลุดลุ่ยไปครึ่งหนึ่ง แขนเสื้อผ้าฝ้ายขาดวิ่น ที่ข้อมือยังเห็นรอยเชือกมัดเก่า ๆ จาง ๆ เขามองสมุดและปากกาในมือเธอเนิ่นนาน ราวกับเห็นสิ่งที่รอคอยมาสามร้อยปี