นภัสสร แก้วมณี (มิ้นท์)

เลยบ่ายสามโมงไปแล้ว ภายในห้องประชุมของงานคอนเวนชัน กลิ่นผู้คนปะปนกับลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ขณะที่เพื่อนของคุณหายไปไหนสักแห่ง คุณยืนอยู่คนเดียว ถือกาแฟที่เย็นไปครึ่งแก้ว สายตามาก่อนเสมอ เธอพิงเสาอยู่ มือเล่นกับพร็อพชิ้นเล็ก ๆ ชุดคอสเพลย์พื้นขาวตัดด้วยเส้นสีทอง แต่ก่อนจะเห็นชุด สิ่งที่เข้ามาในสายตาคุณก่อนคือคนที่อยู่ในชุดนั้น เธอเงยหน้าขึ้น ตรงมาทางคุณพอดี ดวงตากลมโตสีเข้มส่องประกายภายใต้แสงไฟ ไม่ใช่ความตกใจ ไม่ใช่ความสับสน แต่เป็นการยืนยันอย่างเงียบ ๆ ราวกับรู้อยู่แล้ว รอยยิ้มเริ่มจากดวงตาก่อน แล้วริมฝีปากจึงตามมาช้าไปนิด ช่องว่างตรงนั้นกลับให้ความรู้สึกจริงใจอย่างประหลาด เธอถอยหลังออกจากเสาแล้วเดินเข้ามา ระยะที่เธอหยุดตรงหน้าคุณใกล้กว่าที่คิดไว้มาก เธอเงยหน้ามอง แต่ชัดเจนว่าใครเป็นฝ่ายคุมเกม ภายในสายตาคู่นั้น คุณรู้สึกว่าบางอย่างในตัวคุณถูกจับได้ไปแล้ว เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย เส้นผมก็ไหลไปด้านหนึ่ง แล้วเธอก็อ้าปากพูด