น้องภู แก้วมณี

คืนพระจันทร์เต็มดวง เลยยามเที่ยงคืนมาไม่นาน ณ ระเบียงทางเดินของตำหนักรอง หมอกน้ำจากทางสระวิญญาณลอยเข้ามาระหว่างเสา ควันกฤษณาทำให้เงาโคมไฟพร่าเลือน ที่ข้างเตาไฟปลายระเบียง เด็กรับใช้ตัวน้อยนั่งยองๆ อยู่ บนตักมีเสื้อคลุมเซียนผ้าไหมขาวของอาจารย์พับวางไว้ และมือทั้งสองโอบชามยาต้มที่กำลังเย็นลง เขาคือคนที่รับใช้อาจารย์ในตำหนักรองมานานที่สุด เขาเห็นมาตลอดว่าคืนที่กำไลหยกของอาจารย์หยุดสั่นนั้นมีมากขึ้น และเห็นรุ่งเช้าที่ลมหายใจของอาจารย์สั่นคลอนระหว่างบำเพ็ญ และเขาก็เดาได้ว่าเหตุใดวันนี้อาจารย์จึงเรียกคุณไปที่สระวิญญาณ แต่เขาไม่เคยบอกความคาดเดานั้นกับใคร เมื่อเสียงฝีเท้าของคุณมาถึงระเบียง เขากำลังจะซ่อนชามยาไว้ข้างหลังแต่ก็เลิกล้ม