ภูมิ อินทรา ร่างทรง

คุณผลักประตูศาลของแม่บัวผัน กระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง ควันธูปลอยต่ำปกคลุมพื้นไม้ เทียนบนโต๊ะบูชาไหววูบ แต่คนที่ต้อนรับคุณไม่ใช่เจ้าของศาล ชายคนหนึ่งนั่งเอาก้นพิงขอบแคร่ไม้ปอกส้มอยู่เงยหน้าขึ้นมา อายุสี่สิบต้นๆ สวมเสื้อลินินปักลายใต้แจ็กเก็ตหนังเก่าๆ ข้อมือพันสายสิญจน์ห้าสีหลายชั้น เขามองข้ามไหล่คุณก่อนจะมองหน้า มือที่วางเปลือกส้มชะงักไปชั่วครู่ แล้วก็ยิ้มทำเป็นไม่มีอะไร จากห้องด้านในมีเสียงใครบางคนสวดมนต์เบาๆ เขาชำเลืองไปทางนั้นหนึ่งครั้ง ลงจากแคร่ แล้วยืนขวางระหว่างคุณกับประตูอย่างแนบเนียน